Well. I feel certainly incomplete without having an emotional outlet. So, let me just say,

Fuck.

Hindi ko alam kung bakit, ngunit binibista ako ngayon ng mga malulungkot na kaisipan…

Bakit may mga taong nagsasabing walang Diyos kung ‘di naman nila hinahanap? Paano nila hahanapin ang Diyos kung ang hinahanap lang nila ay ang mga malulusutang dahilan na baka wala, na kadalasan nama’y damdamin lang nila ang nagwawakas ng kaisipan? Oo, ang mga damdamin ay isang malaking bahagi ng pananampalataya’t paniniwala, ngunit upang patunayang mayroon nga o wala, damdamin ba dapat ang tinataya? Hindi lohikal na lohika ang gagamitin upang patunayan ang ilohikal na pagkaroroon.

Ika nga ni G. Ron Capinding,

“Huwag mong hanapin sa butas ng donat ang sarap.
Kailangang may butas ang donat upang maging donat
Dahil kung walang butas, hindi donat.”

Kailangan nga naman kasi talagang may butas. May ‘di masagot. At ‘di ko papaniwalaang habambuhay na pag-iisipan ng karaniwang tao kumbakit may butas. Kaya nga raw may butas ang donat; kasi ganun. Kung wala, hindi donat. At oo nga naman, wala ka talagang matitikman sa butas ng donat, sa butas ng pananampalataya.

Minsan naman, nasa harap na, ayaw namang subukan. Lintek, naaalala ko tuloy ang laging sinasabi sa’kin ng nanay ko tuwing pinapakain ako ng pagkaing ‘di ko tiyak na masarap,

“Tikman mo muna kasi.”

Kaya’t paano nga namang malalaman, pa’nong tatasahin kung hindi pa nga sinusubukan? Pa’no malalaman ang tamis ng pagmamahal Niya kung ‘di natin susubukin? Danasin muna kasi. Magbasa ng Bibliya’t intindihin ang Salita. Kung tinatamad, ‘wag magreklamong ‘di patas na ‘di papayagan ang pagpasok sa Langit. Ampota, sasabihing ‘di naniniwala, ta’s magrereklamong Impiyerno ang bagsak!? Ang Diyos ang gumawa ng Impiyerno. Kala ko ba’y ‘di pinaniniwalaan?

Pero wala pa ‘yang mga sitwasyong ‘yan kumapara sa pinakahuli’t pinakamalala:

May mga nagsasabing anak sila ng Diyos, na mahal nila ang Diyos, ngunit ‘di naman sinusunod ang utos, hindi sumasang-ayon sa nais ng Poon. Wala nang ibang paliwanag sa sitwasyong ito kun’di na ito ang pinakamalungkot. Parang isang binatilyong ‘di pinakikinggan ang kaniyang ama’t ina, na pagtanda niya ri’y ‘di niya mararamdaman ang pagmamahal ng kaniyang magiging mga anak.

Kung minamahal ang Diyos, sundin Siya, at maging tulad ng Anak niya’t maging bukas sa inspirasyon ng Banal na Espirito.

Kung minamahal ang Diyos, ipakita sa iba na wala sa butas ng donat ang sarap, na kailangang tikman muna. Ipagmalaki ang Ama at sundin Siya.

Ikinahihiya ko, na ito ang sitwasyon ko. Kung ano pa ang pinakamalala, ‘yun pang akin.

Sapul ako sa mga banat at tanong na tulad ng, “Nagdarasal ka ba, bago kumain, matulog, o kung ano,” o “Pinaninindigan mo ba?” Ang sakit, kasi nakikita kong bulag na ‘ko, na bulag na ako dahil sa mundo, sa mga ginagawa ko sa paaralan at sa bahay, tuwing walang nakatingin. Bulag na ako. Ito ang bumabagabag sa’kin, gabi-gabi, bago ako natutulog.

Ngunit, may kaliwanagang kayang kamtan upang makakita muli. Aywan ko kung kailangan pa ng paguudyok, ngunit alam kong kailangan ko talaga ‘to. Kailangan natin ‘to.

-kailangan ko ‘to

For the past few months, I haven’t been using my tumblr. Guess I’ve been too busy for it. Yet I’m here now again because I can not hold my emotions anymore.

How stupid could we all be? How dumb? How hurtful? How pathetic? How apathetic and heartless? We could all give it a limit, but God doesn’t.

It doesn’t matter. At all.

It wouldn’t matter if I were a sinner. He would still love me, but this doesn’t mean I should still be one. God came to me not as a threat, saying that “You’ll go to hell for being a sinner,” but saying that “Son, I love you, and I’m here to save you.”

God didn’t want to put sin into this world. Satan just severed the solid relationship we’re supposed to have with our Father, and because of free will, our Father gives us freedom. He will never force us to love Him, but He gave us the ultimate option: Christ-likeness.

We are called to love, and be like Christ. Voluntarily, I wish to respond.

God has always been for me, and I should be for Him. I need to change, for Him.

Mga gago kayong dukha! ‘Di kayo karapat-dapat, na kahit maging alila ng katulong ko’y ‘di ko kayo tatanggapin! Maawa sana ang Diyos sa inyo. Mga gago. Bakit niyo binastos ang aking babaeng kapatid? Kung may martilyo lamang ako’y ihahampas ko sainyo, buhat ang bigat ng aking galit at bangis. Wala kayong karapatang bastusin ang aking kapatid, sa gayon ding wala akong karapatang bastusin kayo, ngunit kung babasagin niyo ang pader ng yelo’y sige ba! Bubuhusan ko kayo ng mainit na lilo, nang masunog at tumuklap ang inyong mga kaluluwa. Mga hinayupak kayong busabos. Walang galang sa kapwa. Kung wala lang akong puso’y pinuntahan ko na kayo’t tinanggalan ko ng ngipin at kuko, isa-isa. Ngunit dahil ako’y may puso’t isip, may dugo ni Kristo, ayokong pumalag. Inaawat ako ng Diyos na saktan kayo, mga kapit-bahay.  Ngunit wag na wag niyong babastusin sa harap ko ang aking magandang kapatid! Bubulagin ako ng galit, at baka isama ko kayo sa impiyerno; matalo man o manalo sa away, basta mapunit ko ang kaluluwa niyo. Tang ina kayong mga skwater kayo. Pampahirap kayo ng Pilipinas. Yumaman sana kayo’y magbago kayo. Mga putang ina kayong mga asong ulol. Mas malinis pa tae ko kaysa mga kaluluwa niyong putang ina kayo, pero sana magbago kayo. Binaliktad niyo’ng ngiti ko ngayong araw, kaya sana, baliktarin din ang inyong mga buhay. Tang ina niyo, biyayaan sana kayo.

Hindi lang sa pera gipit. Pati sa kabutihan. Tangina kayong mga aso. Dukha. Busabos. Balikan sana kayo ng pighati. Mga lapastangang puta.

O Diyos ko! Baguhin nawa ang mga Pilipino! Yakapin Niyo ‘ko ngayong gabi, sapagka’y kung ‘di’y baka bumangon ako, sa gitna ng bangungot, at wasakin ang buhay ng mga dukha. Wala akong kalakasan, ngunit magpupumilit akong burahin sila sa mundo.

Magbago kayo tang ina! Mga walang kuwentang ningas-kugon. Pampahirap sa Pilipinas. Nawa’y magbago sila’t mag-aral nang mabuti. Sana’y maging buong Pilipino sila, hospitalidad at wika at kultura! Maka-Diyos! Magbago kayo, mga dukhang inutil!

State the other side of the argument. Have the knowledge of both opinions.

Ma’am Chee Kee says that this part of the regular structure of the argument is not really required, but I think otherwise.

How can you spit something out, if it hasn’t even been in your mouth?

There has been no experience or proof to disprove, and barely has the other side been explained with much proof. Argument invalid and futile.

Soon, I will show all of you. Soon.

That tomorrow will be a better day.

That misunderstandings would go away.

That all would open their hearts to God,

and He would fill their hearts, day and day.

Maybe someday, everyone will see,

The surreality of endless beauty,

and they’d thank God, no doubt and disbelief,

this is the vision, the vision I see.

There is nothing impossible with God.

We all need nothing except strong faith,

with all things we do, in His name we praise

Then we will be there, into Heaven’s Gates.

Tonight I pray, to catch hearts astray,

playing with freedom, they think they may,

but into God’s hands they must go,

because there, true happiness, they will know.

I have found happiness in doing so. Truly, I can not tell you how it feels. You must experience it, but only if your heart is willing to believe in something that gives deep meaning for life.